امّا مقدّمه در بيان ثواب گريستن بر مصائب حضرت رسالت پناه و ائمّهء طاهرين عليه السّلام و محزون بودن براى ايشان است ابن بابويه و ديگران به سند موثّق از حضرت امام رضا عليه السّلام روايت كرده‌اند كه : هر كه به ياد آورد مصيبت ما را و بگريد براى آنچه مرتكب شده‌اند از ما ، با ما باشد در درجهء ما در روز قيامت ؛ و كسى كه به ياد ديگران آورد مصيبت ما را پس بگريد يا بگرياند ، گريان نگردد ديدهء او در روزى كه ديده‌ها گريان باشد ؛ و كسى كه بنشيند در مجلسى كه در آن مجلس احياى امر ما نمايند و احوال ما و احاديث ما را بيان كنند ، نميرد دل او در روزى كه دلها از ترس و بيم مرده باشند « 1 » . و على بن ابراهيم به سند حسن از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده است كه : هر كه ما را به ياد آورد ، يا ما در نزد او مذكور شويم و بيرون آيد از ديدهء او آب گريه به قدر پر پشه‌اى ، حق تعالى گناهان او را بيامرزد هر چند مثل كف درياها باشد « 2 » . و شيخ مفيد و شيخ طوسى به سند معتبر از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده‌اند كه : هر كه مهموم و مغموم باشد براى ستمى كه بر ما رفته است ، هر نفسى كه كشد تسبيحى در نامهء عملش نوشته شود ، و غم او براى ما عبادت باشد ، و سرّ ما را پنهان داشتن از دشمنان ما ثواب جهاد فى سبيل اللَّه دارد ، پس حضرت صادق عليه السّلام فرمود كه : بايد كه اين حديث به

--> ( 1 ) امالى شيخ صدوق 68 . ( 2 ) تفسير قمى 2 / 292 .